Σάββατο, 27 Απριλίου 2013

Η Σταυρουλα, το Κ.Ε.Π.Α. και η Δ.Ε.Η.

Mε λένε Σταυρούλα  , είμαι  30 ετών και είμαι ένα από τα χιλιάδες κρυμμένα άτομα σε αναπηρικό αμαξίδιο.
Λέω κρυμμένα γιατί  το κράτος  και η κοινωνία της Ελλάδας μας έχει στη φορμόλη ,  παίζοντας  καθημερινά με την αξιοπρέπεια και  την ψυχολογία μας και βάζοντάς μας διαρκείς  τρικλοποδιές με αποτέλεσμα να μας στερεί  το αυτονόητο δικαίωμα όλων των ανθρώπων , δηλαδή τη δυνατότητα να ζούμε μια φυσιολογική  ζωή όπως ο καθένας.

Στην  Ελλάδα του 2013 – τη χώρα που γέννησε λέξεις όπως : δικαιοσύνη , ισότητα , αξιοπρέπεια , αλληλοβοήθεια  κτλ – με την υπερχρεωμένη οικονομία και τα εγκληματικά λάθη πολλών υπευθύνων , κάποιος πρέπει να πληρώσει το τίμημα της ανικανότητας τους .
Θύμα λοιπόν κι εγώ – όπως και τόσοι άλλοι - αυτής της υποτιθέμενης δημοσιονομικής προσαρμογής και των μέτρων λιτότητας  αναγκάζομαι να ζώ  με δανεική βοήθεια – τις περισσότερες φορές ανύπαρκτη – εδώ και πολλούς μήνες , επειδή θυμήθηκαν ότι ξαφνικά υπάρχουν πολλά μαϊμού επιδόματα και συντάξεις αναπηρίας , με αποτέλεσμα να με καλέσουν  να ξαναπεράσω επιτροπή αναπηρίας (σ.σ. λές και η αναπηρία είναι γρίπη και θα περάσει) και να μου έχουν κόψει το μόνο βιοποριστικό μου έσοδο ,  δηλαδή ένα επίδομα αναπηρίας που παίρνω  , που όλοι γνωρίζουμε ότι δεν αρκεί για να καλυφθούν ούτε οι  βασικές ανάγκες .
Με βρίσκει απόλυτα σύμφωνη αυτό το ξεκαθάρισμα της κλοπής τόσων ετών , αλλά ριζικά  αντίθετη στην τεράστια χρονοκαθυστέρηση και γραφειοκρατία του δημοσίου και την ταλαιπωρία που υφίσταμαι εδώ και 8 μήνες (άγνωστο πότε θα τελειώσει η εν λόγω ταλαιπωρία) με κομμένο επίδομα , με μειωμένες δαπάνες στα είδη καθημερινής μου φροντίδας – ανάγκης και υγιεινής , με ανύπαρκτο  αριθμό θεραπειών δικαιολογημένες από το εκάστοτε   ταμείο και με μια καθημερινότητα που πέρα από το γολγοθά που δυστυχώς μου επιβάλλει η κατάσταση της υγείας μου , μου γκρεμίζει κάθε ίχνος αξιοπρεπούς ζωής .
Δε νοιάστηκε κανένας από τους ψευτοσωτήρες μας – που κάθε μέρα μου λένε μέσω της τηλεόρασης πόσο δύσκολα είναι τα πράγματα και πόσο υπομονή πρέπει να κάνω – πώς βιώνω την καθημερινότητα μου , πώς πληρώνω τις υποχρεώσεις μου κτλ. Αντιθέτως μου επιβάλλουν να ζώ καθημερινά υπό καθεστώς κατοχής και με αποκορύφωμα - μετά από τόσους μήνες  χωρίς κανένα ουσιαστικό έσοδο – η φιλεύσπλαχνη ΔΕΗ , η οποία αγνοώντας την υπογεγραμμένη και ψηφισμένη υπουργική απόφαση που αναφέρει ότι στα άτομα ΑΜΕΑ δεν της δίνεται το δικαίωμα να προβαίνει σε διακοπή ηλεκτροδότησης μέχρι και έξι ανεξόφλητων λογαριασμών ,  να μου έχει κόψει το ρεύμα στο σπίτι μου , στερώντας μου το αυτονόητο αγαθό της ηλεκτροδότησης και αναγκάζοντας με να ζώ με ρομαντικά κεράκια .
Ξέρω ότι στη δική μου θέση βρίσκονται χιλιάδες άλλοι συνάνθρωποι μου , με παρόμοια ή χειρότερα προβλήματα από τα δικά μου , αλλά με χαμόγελο και δύναμη καρδιάς και ψυχής που κανένας δε διανοείται .
Μπορεί λοιπόν να μας έχουν κόψει όλα όσα αναφέρω , αλλά κανένας δεν έχει την ικανότητα και τη δύναμη να μας στερήσει το δικαίωμα να χαμογελάμε , να ονειρευόμαστε και να ελπίζουμε σε ένα καλύτερο μέλλον .

1 σχόλιο :

  1. Η Σταυρούλα είναι μια φίλη με αναπηρία,που ήθελε να μας πει την περιπέτεια με τα ΚΕΠΑ,την ΔΕΗ και τα κομμένα επιδόματα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή